آریا تابندهپور (م. ۱۳۶۳ تهران) هنرمندی‌ست که آثارش بر عکاسی متمرکز است. او عکس‌هایش را در قالب‌هایی از‌هم‌گسسته معمولا به‌صورت برش‌خورده بر سطوحی ناهموار، ترکیب‌بندی‌شده از چاپ‌هایی تکه‌پاره و یا ازطریق ابزارهایی رباتیک ارایه می‌کند. این تکه‌پاره‌ها، ماهیت گسسته‌ی حافظه و هویت را بازنمایی می‌کنند و بر فقدان و گذر زمان تاکید دارند. معنا در این تصاویر تنها از رهگذر فرایندی طولانی از تامل و تجربه است که نمودار می‌شود. فرایندی که همواره مخاطب را به تعاملی با اثر می‌طلبد که بدون جهت‌دهی به درک وی، او را به تجربه‌ها و احساسات شخصی خود سوق می‌دهد تا پیوندی درونی را حاصل کند.
تابندهپور مضامینی چون فقدان، خاطرات و ردهای گذرایی می‌پردازد که در پی غیاب بر جای می‌مانند. شیوه‌ی ارایه‌ی تکه‌تکه‌ی آثار، تصور وجود واقعیتی پایدار را برهم می‌زند و ماهیت گریزانِ به‌خاطرآوردن را بازتاب می‌دهد. آثار او به‌جای جهت‌دهی به تفسیر مخاطب، او را ترغیب می‌کنند تا تجربه‌ها و احساسات شخصی خود را در تعامل با تصاویر قرار دهد و از این طریق، زمینه‌ی شکل‌گیری ارتباطی فردی و گشوده را فراهم می‌کنند؛ ارتباطی که به برداشتی از پیش تعیین‌شده محدود نمی‌شود.
تابندهپور در کنار فعالیت‌های مستقل خود، در چندین پروژه‌ی مشترک با بیتا فیاضی (م. ۱۳۴۱ در تهران)، نیز مشارکت داشته است؛ همکاری‌هایی که بعد میان‌رشته‌ای رویکرد هنری او را بیش از پیش گسترش داده‌اند.
تابندهپور تاکنون هفت نمایش انفرادی برگزار کرده و در نمایش‌های گروهی متعددی در فرانسه، هلند، آلمان، بریتانیا و ایران حضور داشته است. آثار او همچنین به‌طور چشمگیری در آرت‌فرهای هلند، چین، ترکیه و اتریش به نمایش درآمده‌اند و از این طریق، به‌واسطه‌ی پرداخت نوآورانه به حافظه و مادیت، به شناختی بین‌المللی دست یافته‌اند.