پروژه‌های هنری رونوا (برلین) با همکاری گالری اُ (تهران)، نمایش مشترک «تکرار طبیعت» را برگزار می‌کند. این نمایش به انتخاب ارکیده درودی، آثار بر روی کاغذ را با تاکید بر دیدگاه‌های منحصر به فرد شش هنرمند توانای ایرانی در برخورد با طبیعت به نمایش می‌گذارد.

"آتوریتی مگزین" در گفتگوی خود با ارکیده درودی به عنوان یکی از زنان موسس موفق - که موضوع این شماره‌ی این مجله‌ی آنلاین است - به معرفی گالری اُ پرداخته است.

ارکیده درودی در گفتگو با "فَب استایل" درباره‌ی مسائل گالری‌های ایران در طی سال گذشته می‌گوید. او با اشاره به هر دو دیدگاه در رابطه با بازگشایی گالری‌ها طی اعتراضات سال گذشته، با بیانی باز به مسائل و دلایل بازگشایی گالری اُ در این زمان می‌پردازد. درودی همچنین در رابطه با نقش گالری‌ها در جامعه‌ی هنری ایران، اهمیت نمایش فیزیکی آثار با وجود گسترش شیوه‌های مجازی پس از همه‌گیری ویروس کرونا و جایگاه هنر معاصر ایران در بازار بین‌المللی هنر می‌گوید.

مجله‌ی آنلاین "کالت بلوت" در گفتگوی خود با ارکیده درودی به معرفی گالری اُ و فضای هنری این روزهای ایران پرداخته است. درودی با توضیح چگونگی شکل‌گیری این گالری و اهداف آن، که معرفی هنرمندان نوظهور از مهمترین آن‌هاست، به مشکلات و پتانسیل‌های فضای هنری اشاره کرده است.

«به مناسبت سده‌ی اول مجله‌ی فوتو لاندن (نسخه‌ی ۱۰۰) ، می‌خواستیم روی هنرمندان ایرانی تمرکز کنیم. نه تنها به علت تعدد هنرمندان ایرانی که در این نسخه از فوتو لاندن حضور دارند، همچنین به این دلیل که ایران هم اکنون شاهد انقلابی به رهبری زنان است که علیه بی‌عدالتی و سرکوب بی‌رحمانه مبارزه می‌کنند. هنرمندانی که در این نسخه معرفی می‌شوند هم از دیاسپورا و هم از تهران هستند.» -بخشی از مقدمه‌ی مجله برای اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.

«گالری اُ پلتفرمی که تجارب بصری متمایز و متفاوت هنرمندان ایرانی را نمایش می‌دهد، ارائه‌ای جذاب از دو عکاس برجسته‌ی ایرانی به نمایش می‌گذارد. کاوه کاظمی (م. ۱۳۳۱) و محمدرضا میرزایی (م. ۱۳۶۴) دو عکاس خیابانی ‌این نمایش، از برجسته‌ترین عکاسان ایران هستند. کاظمی انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق را مستند کرده ‌است. محمدرضا میرزایی از عکاسان نسل جدید عکاسی ایران است که علی‌رغم تحصیل در غرب،‌ آثارش ارتباطی انتقادی با جریان اصلی عکاسی غربی برقرار می‌کند.» برای اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.

امسال در فوتو لاندن، تمرکز ویژه‌ای برعکاسان و گالر‌ی‌های ایران از جمله گالری اُ از تهران است که آثاری از انقلاب ایران از کاوه کاظمی و صحنه‌های خیابانی معاصر از محمدرضا میرزایی را نمایش می‌دهد. ایران از دهه‌ی ۵۰ به طور مداوم در اخبار بوده‌ و عکاسی جزئی جدایی ناپذیر در روایت داستان آشفتگی و فراز و نشیب این ملت بوده است.

فرم نه به عنوان یک عنصر زیبایی شناختی صرف، بلکه جنبه‌ای از نقد است که در حالت ایده‌آل خود از هنجار‌های استاندارد زیبایی‌شناختی فراتر رفته و مفهوم عینی اثر را به چالش می‌کشد. هنگامی‌ که محدودیت‌های معنایی و بصری مطرح می‌شوند، فرم مناسبات اجتماعی پیدا می‌کند. دو هنرمند برگزیده برای نسخه‌ی پیش رو از فوتو لاندن، کاوه کاظمی (م. ۱۳۳۱) و محمدرضا میرزایی (م. ۱۳۶۴)، عکاسانی برجسته هستند که هرکدام با مشخصه‌ی متفاوتی در صحنه‌ی عکاسی معاصر ایران شناخته شده‌اند. کاظمی با سابقه‌ای درخشان در عکاسی مطبوعاتی، مهم‌ترین وقایع اجتماعی کشور، مانند انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق را با منظر زیبایی شناختی تعریف‌شده در لحظه مستند کرده ‌است.

«نادا»، تاسیس شده در سال ۱۳۸۱، مجموعه‌ای غیر انتفاعی از متخصصانی است که در زمینه‌ی هنر معاصر فعالیت می‌کنند. ماموریت این گروه، ایجاد و پیشبرد آزاد جریان اطلاعات، پشتیبانی و همکاری در جهت توسعه همبستگی میان موسسان آن است. «نادا» بر این باور است که رویکرد رقابت ناسالم برای نمایش و فروش آثار هنری به پایان رسیده‌ است و می‌توان با گسترش افکار و گفت‌و‌گوی سازنده میان بخش‌های مختلف صنعت هنر از گالری‌های بزرگ تا فضاهای کوچک، غیرانتفاعی و تجاری، به تغییر دست یافت.

گالری اُ با آثاری از مجتبی امینی، رها خسروشاهی و فرزاد مجیدی در آرت‌فر پیپر پوزیشنز برلین ۲۰۲۳ شرکت می‌کند. از ۲۷ تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۳، هم‌زمان با گالری ویکند برلین، هفتمین نسخه از پیپر پوزیشنز، ۵۶ گالری بین‌المللی از ۱۲ کشور را باموقعیت‌های برجسته از هنر معاصر و مدرن با تمرکز بر طراحی و کاغذ ارایه می‌دهد.

درودی که از عواقب و هزینه‌های فرضیات خود تا حدی آگاه بود، گفت که معتقد است تصمیم او مبنی بر بازگشایی تصمیم درستی بوده ‌است. وی افزود: «گالری به شکلی که می‌شناختیم دیگر وجود ندارد و هنرمندان خلاق‌تر شده‌اند. گفت‌و‌گو‌ها هم متفاوت شده‌اند، گویی گالری به پناهگاه جدیدی برای هنرمندان تبدیل شده‌است.» «آنچه حائز اهمیت است، حال‌و‌هوا و فضا است، نه لزوما آنچه به دیوار آویخته‌ شده‌است. چرا باید خود را از معدود فضا‌های امن باقیمانده برای گرد هم آمدن و صحبت‌کردن درباره‌ی هنر یا هر چیز دیگر محروم کنیم؟» پیش‌بینی می‌شود که گالری‌های دیگر پس از تعطیلات نوروز آغاز به برگزاری نمایش کنند.

کیوریتور کیست؟‌ در ایران، گالری‌های خصوصی تقریبا تنها نمونه‌ی فعال از فضای نمایشگاهی‌اند. یک سیستم سازمانی غیر انتفاعی معاصر و همچنین مطالعات درباره‌ی نمایشگاه‌گردانی (curating) بسیار نایاب است. هنری که به سختی فروش می‌رود (اگر فروخته شود) مانند فُرم‌های بی‌دوام، ویدیو آرت، هنرهای چیدمانی و اجرا، وجود دارند، اما به‌ندرت فضایی برای گفتگو و بررسی پیدا می‌کنند.

آغاز فروش کتاب "هر آنچه می‌خواستید درباره‌ی گالری‌دارها بدانید اما جرات پرسیدنش را نداشتید" ترجمه‌ی ارکیده درودی جمعه ۲۱ آذر ۱۳۹۳ در گالری اُ "هرگز سازش را نپذیرید. گالری تلفیق کیمیاگرانه­‌ای از ترکیب و محتوا، فضا و ایده­‌هاست: هیچگاه آن­‌ها را از هم جدا نکنید. با هنرمندانی کار کنید که ثروتشان انسانیت است. تحت فشار زمان و تأثیر مُد قرار نگیرید؛ عجله نکنید و راه خود را بروید." - از متن کتاب